Πολιτισμός

Το Χρισσό μοιράζεται κοινά ήθη και έθιμα με τους γειτονικούς Δελφούς.

Τα Χριστούγεννα η Φιλαρμονική του Δήμου Δελφών ψάλλοι τα κάλαντα στο Χρισσό όπως και στους Δελφούς ενώ οι άνδρες παλιότερα στρίβανε δεκάρες, στοιχηματίζοντας πολλά χρήματα, τις οποίες τοποθετούσαν από την προηγούμενη χρονιά στο εικονοστάσι του σπιτιού για να τους φέρει "κεφάλι", δηλαδή κέρδος.

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς οι γυναίκες έβγαζαν το βράδυ έξω από το σπίτι ένα πιάτο με ρόδι, σιτάρι, γλυκά και κέρματα για να δουν τα αστέρια της νύχτας και το πρωί τα μάζευαν και τα σκόρπιζαν σε όλες τις γωνιές του σπιτιού για να είναι γεμάτο από αγαθά όλο το χρόνο. Επίσης το πρωί πήγαιναν στις βρύσες και άφηναν γλυκά για να "γλυκάνουν" τα νερά και έπαιρναν με τις στάμνες στο σπίτι τους το "αμίλητο νερό". Μόλις έφταναν έσπαζαν στο σκαλοπάτι του σπιτιού ένα ρόδι για να έχει το σπίτι τόσα καλά όσα τα σπόρια του ροδιού.

Την 1η Μαρτίου οι κοπέλες φορούν στο χέρι τους ένα βραχιόλι πλεγμένο από λευκή και κόκκινη κλωστή, τον λεγόμενο "Μάρτη", ένα πανάρχαιο έθιμο το οποίο τηρούσαν και οι κοπέλες της αρχαίας Αθήνας, οι οποίες μάλιστα το έβαζαν και στο άγαλμα της θεάς Αθηνάς, της αρχαίας Σπάρτης και της Μακεδονίας. Ο "Μάρτης" θεωρείται ότι προστάτευε τις κοπέλες από το κάψιμο του ήλιου. Τον έβγαζαν την ημέρα της Λαμπρής και το έβαζαν στο αρνί για να μην καεί κατά το ψήσιμο.

Στις Απόκριες παλιότερα οι κάτοικοι μεταμφιέζονταν και συνηθιζόταν οι άνδρες να ντύνονται γυναίκες και μάλιστα γύφτισσες για να λένε τη μοίρα και το αντίστροφο. Από το άνοιγμα του Τριωδίου μέχρι την Καθαρά Δευτέρα, άναβαν φωτιές κατά γειτονιές και διαγωνίζονταν για το ποια φωτιά θα φτάσει πιο ψηλά. Τα αγόρια πηδούσαν πάνω από τις φωτιές και στήνανε χορούς γύρω από αυτές, με αποκριάτικα τραγούδια που είχαν σκωπτικό περιεχόμενο με τολμηρές λέξεις.

Το Χρισσό? με θέα στον Ελαιώνα της Άμφισσας, την Ιτέα και το Κορινθιακό κόλπο

Τη Μεγάλη Εβδομάδα οι νοικοκυρές ασπρίζουν τις αυλές τους και περιποιούνται τα σπίτια και τα λουλούδια τους ενώ την ημέρα του Λαζάρου τα κορίτσια λένε τα κάλαντα κρατώντας καλάθια στολισμένα με παπαρούνες. Τη Μεγάλη Παρασκευή τα κορίτσια ντύνονται με μαύρες φορεσιές για συνοδεύσουν τον Επιτάφιο στην περιφορά. Την Κυριακή του Πάσχα το ψήσιμο του αρνιού γίνεται στις αυλές των σπιτιών και στους δρόμους ενώ την τιμητική τους έχουν τα παραδοσιακά τραγούδια και ιδιαίτερα το γνωστό δημοτικό τραγούδι που αναφέρεται στο Χρισσό.

Ένα έθιμο το οποίο έχει εκλείψει είναι τα "Ριζικάρια". Στις 24 Ιουνίου, την παραμονή του Άη-Γιαννιού του Κλειδωνά, οι ανύπαντρες γέμιζαν τις στάμνες με το αμίλητο νερό, έριχναν μέσα προσωπικά τους αντικείμενα και τις τοποθετούσαν στα κεραμίδια του σπιτιού. Την άλλη μέρα οι παντρεμένες τις κατέβαζαν, φώναζαν αγόρια και κορίτσια και έδιναν τα αντικείμενα στις κοπέλες μαζί με χαρτάκια από ημερολόγια που είχαν στιχάκια και προσπαθούσαν να τις ζευγαρώσουν με τα αγόρια.

Τις 12 πρώτες ημέρες του Αυγούστου οι ηλικιωμένοι προβλέπουν τα "ημερομήνια" δηλαδή τον καιρό που θα κάνει την επόμενη χρονιά αφού κάθε μέρα αντιστοιχούσε σε έναν μήνα του νέου έτους. Αυτές τις μέρες αποφεύγονται οι βαριές δουλειές. Στις 6 Αυγούστου, στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος η νοικοκυρές κόβουν μισογινωμένα σταφύλια, τα πηγαίνουν στην εκκλησία και αφού τα ψάλλει ο παπάς τα μοιράζουν στον κόσμο για να έχουν καλή σοδειά. Στις 29 Αυγούστου, την παραμονή του Αγίου Ιωάνη του Αποκεφαλιστή, οι Δελφιώτες και οι Χρισσαΐτες πήγαιναν με ζώα στην εκκλησία του Αη-Γιάννη στην Κίρρα και έπιναν νερό από την πηγή της περιοχής, το "τσερλόνερο", το οποίο όπως έλεγαν καθάριζε τα έντερα.

Την 1η Σεπτεμβρίου ήταν η αρχή της ελληνικής Ινδικτίωνος. Η Ινδικτίων ήταν μη αστρονομικός κύκλος ο οποίος ταυτιζόταν με το οικονομικό έτος και αυτή η ημερομηνία ήταν καθοριστική για την οικονομική ευημερία του σπιτιού γι'αυτό δεν δέχονταν επισκέψεις. Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλο τον κόσμο η 1η Σεπτεμβρίου θεωρείται το ξεκίνημα του νέου οικονομικού - επιχειρηματικού έτους.

Όταν πέθαινε κάποιο νεαρό άτομο, κρεμούσαν έξω από το σπίτι ένα μαύρο ύφασμα με τα αρχικά του με χρυσά χάρτινα γράμματα και μαύρες κορδέλες για να δείξουν ότι το σπίτι πενθεί και δεν δέχεται επισκέψεις. Οι χήρες σε αρραβώνες και γάμους δεν βγάζουν τα μαύρα αλλά ρίχνουν στην πλάτη τους ένα άσπρο μαντήλι.